De oudste van de Engelse Retrievers is waarschijnlijk ontstaan uit een kruising tussen de Newfoundlander en de Ierse Water Spaniel. Ook de Poedel en de Labrador hebben aan zijn ontwikkeling bijgedragen. Hij was in 1860 voor het eerst op een tentoonstelling te zien. In 1896 werd de Club voor de Curlycoated Retriever ras opgericht, terwijl de standaard werd vastgesteld in 1913. Midden negentiende eeuw was het ras in Engeland een groot succes. Hij was meer succesvol eerder als gezelschapshond dan als jachthond. Tegenwoordig komt hij niet zoveel meer voor en de fokbasis is daarom nogal klein. In sommige landen, zoals Nieuw-Zeeland, is de populatie aanzienlijk.

Deze hond is niet geschikt voor het leven in de stad, omdat hij veel beweging nodig heeft. Hij houdt er niet van om te worden opgesloten en is niet graag alleen. De vacht mag niet gekamd worden, dit zal de krullen beschadigen. Verwijder het dode haar door ongeveer twee keer per week de vacht nat te maken en met de hand te masseren.